SİLİKLER (1)
Bakıyorum da yazarken Yaşıyormuşum gibi Neşeleniyor seviniyor Kimi oluyor ki üzülür Geriye doğru baktı mı sanki bir dünya kuruluyor Adım adım ilerlerken sözler Seher akşama ağmadan Sabahlar akşam akşamlar sabah oluyor Zamanın ağırlığı lök gibi otururken Anlatamamanın bağıramamanın Ve duyuramamanın sancısı Ne ilaçlar ne dilaçareler Gam sökmezken Yüreğin kırk dilli diliği parçalanır Susan yürekte konuşmayan dil Düşünmeyen beyinde yok oluş fırtınası Bir vurup ta yaktığında Kalan bir dalda olsa Bir kök belki bir çiçek ya tutarsa İnsan sancısı Adam avcısı Yareler beni Adımızı sanımızı lekelemeden Ordu burada çar çur etmeden
SosyalSanat Değişmeyen tek şey değişimdir
Hepsini okudum ve şunu farkettim; her bir şiirde bir yaşanmışlık bir tepki yada isyanın izleri vardı… Bu böyledir, şiirde her zaman yazan kadar yazdıranın da önemli bi etkisi vardır. Gayet başarılı!