GÜNEŞ DOĞUYOR (1)
Güneş doğuyor doğudan Bakanları bir bir kör ederken Göz içleri küçülmede Yan dönenleri yarım ağız yarım gözle Bakarken çiftlik gözleri küçülmede Çift dünya görmede Bir gözde kendi diğer gözde karşı dünya Toprak yarılıp eller fışkırırken havaya Sandı ki hepsi kucağına oturacak Sanısıdır ki eski dünya yeniden hortladı Öleler hortlamaz Yaşamadan yaşlananlar hortlar bu dünyada Belki yeni vatanın eski toprakları Ay ışığına kulak kabartabilir ama Sanmayın ki o kendi ışığıdır O bir ödünçtür geri alınacak O bir bağıştır yola düşmesi için Geri düşecek yakasından Kendi sonunu kendi hazırlayacak Belki bir gün böbürlenir Belki yarın çizmeleri altında görür eski dünyayı Hiç görmedi mi bu eski rüyayı Altı bin yıldır aynı düşle yattı Yatıp kalktığında yarın çevresinde olmazsa insan Önce kendini sonra evrenini tepelesin bir zaman
SosyalSanat Değişmeyen tek şey değişimdir
Hepsini okudum ve şunu farkettim; her bir şiirde bir yaşanmışlık bir tepki yada isyanın izleri vardı… Bu böyledir, şiirde her zaman yazan kadar yazdıranın da önemli bi etkisi vardır. Gayet başarılı!