ÖLÜMSÜZ ÖLÜLER (1)
Canhıraş bağırır ölüler Diriler cesetler gibi kıpırtısız Ölüler haykırır bir bir Diriler serilir diz diz Ölüler ağlamaz Ölüler hırçın Canı cana katanlar görür ölüler Ölülerin öldüğünü duyar İçinde görür Gönül gözünde seğirtir Yetişmek için ardına Ölüler kalır bu dünyada Ölmeden önce ölenler değil Ölünce de yaşayanlar kalır bu dünyada Diriler seyrederken bir film şeridi gibi Ölülerden yaşanmamış bir murat Bir umut kalır geride Can katar canlara Cana yoldaş olanlara Önünü aydınlatır ölmemek için Gözünü açar yaşamın ne kadar ucuzluğunu sergilemek için İpi boğazına geçirirken haykırır Diriler seyreylerken onda daha önce ölür Bir kez değil her haykırışta her bağırışta ölürler bin kez Ölüm yaşanmamış bir yaşamdır Geride koskoca bir yaşanmamışlık bırakır Yaşamı ne kadar kısaysa Ölümden sonrada yaşamı o kadar uzun
SosyalSanat Değişmeyen tek şey değişimdir
Hepsini okudum ve şunu farkettim; her bir şiirde bir yaşanmışlık bir tepki yada isyanın izleri vardı… Bu böyledir, şiirde her zaman yazan kadar yazdıranın da önemli bi etkisi vardır. Gayet başarılı!