İstanbul Havalimanında (44 canımız)

                  Hükümet edenlerin demokrasiyi çalıştırmayı toplumları lüks olarak görür. Doğuda ekonomi sürekli açık verdiğinden  zenginleşme fırsatlar ekonomisi yaratılamaz. Zenginleşmek isteyen kimseler politikayı yönetme aracı değil politika için harcadıklarını toplama  ve çoğuncası da İktidara gelenler hükümeti zenginleşmenin bir aracı olarak kullanır ve iktidarı bırakmak istemez. İktidarı bıraktıktan sonra kendisine suçlama yapılacağını korktuğundan tüm kurumlara kendine bağlayarak toplumu sinikleştirir Bu nedenle iktidarı bırakmak istemeyen hükümet edenler her türlü radikal örgütlerin yaşaması için kendisinin varlık nedeni olarak görür.

                 Küçük düşman üreterek kendisini onu yenerek üstünlük sağlamaya çalışırken kendisine zafer kazandırır. Böylece toplumlara hep zaferle dönerler . Bu nedenle toplumlar için ekonomisinin iyileşmesi zenginleşmesi değil: Uzanların, Ergonekonun, paralelin, yada PKK ya karşı Işid e karşı zafer kazanma peşindedir. Zafer ekonominin önündedir. Ülkenin motor gücü yada uzay sanayisi yada ekonomik fazla vermesi önemli değildir. Bir şeyler yapması destekçiler için yeterlidir.(yol yapması köprü yapması) Bu süreç iktidardaki kişiliğin bir ömür boyu iktidarı sürdürülebilir hale gelene kadar iktidar oyunu devam eder.

               Padişahlar gitmiş onun yerine yeni kendini seçtiren doğunun demokratik olmayan cumhuru gelmiştir. Muhalefet düşenler aynı iktidardaki hükümet edenler gibi her seçimde zafer kazanmış gibi yoluna devam ederler..  Fakat kronik hükümet gibi kronik bir muhalefet sorunu da vardır. Yenilen muhalefetin seçimi kaybetmesi onun iktidar oyunu bırakmasına değil aksine  daha güçlü olarak dönme heyulasına kapılır: Seçimde hükûmet olamaması yani yenilgi  kazanma ile özdeş gibidir.. Mağlup muhalefet ama bu yolda yandaşlarına karşı galiptir. İktidarı kazanan hükümet edenin bir oyuncağı olarak yeni bir seçime kadar hükümetin her şeyine karşı durarak yasaları Anayasa mahkemesine taşıyarak hükümete cevap yetiştirerek  ve hep yerinde sayarak geçirir. Herşeye karşı durarak yeni atılım (fikirde) yeni örgütlenme (partiyi organize etme) yeni çalışma yapmadan muhalafet: kazanmayı bilmeyen ama hep yenilmeyi bilen bir muhalefet olarak yenilerek küçülerek ayakta kalır ve tek kişilik (sürekli liderin laf üretmesi ile) muhalefet yaparak iktidarın oyuncağı olur. Bu da diktatörlerin  hep iktidarın ekmeğine yağ sürer. İktidardaki kişilik değişmediği gibi zafer kazandığından kaybeden muhalefet deki kişilik de değişmez. Çünkü bu oyunu beraber oynarlar. Seçimde yenilen muhalif olan kendini iktidar yamağı yaparak Ağustos böceği gibi cırcır (dırdır) eder durur İktidarla beraber seçim bekler değişmeyen bu lider her seçimde yenileceğini bilerek girer yenilir iktidara gelmiş gibi oda yoluna devam eder. Sanki gerçek kaybeden kendisi değil kaybeden seçmediğinden yandaş oylarını aldığı halktır. Kendiside seçimi kazanmış meclise girmiştir bu yüzden kendisi hükümet edene karşıdır. oysa halkı değil kendisini mağlup saysa onuru ile muhalif lider gider gitmediğinden bu yüzden halk ve partisi ve lideri ile hep beraber kaybeder. iktidardakiler gibi kaybeden muhalefette değişmez. Eğer muhalefet değişirse iktidardakilerde değişir. Birkaç puan yada bir ışık aynı muhalefete de iktidarın ekmeğini mecliste birlikte yeme fırsatı verir. İktidara cevap yetiştirmeye çalışarak  iktidarın daha uzun süre ayakta kalmasını sağlar. Böylece  yenilen muhalif kişi bilinen becerisi belli olan kişidir. Bu nedenle hangi politika güdeceği iktidar tarafından bilinir. iktidar yapması da kolaydır

Bu nedenle iktidarı değiştirmek için önce muhalefet edeni değiştirmek gerekir