Doğal ayıklanma ve canlılık ve suç olgusu

                      Canlılığın bu dengesini ve biçimini koruma mücadelesi doğanın yasalarına tam anlamıyla uymazken canlı kendi alanlarına yaratıyor.  Kendini  yaratırken bu seferde çevresini yeniden yaratmaya kendine barınak bulmaya yiyecek ihtiyacı için elverişli ortam ve dengesini  bozmaması için hava ve suya ihtiyaç duyuyor.

               Canlılık bu ihtiyaçların gereksinimlerinin üstünde karşılarsa rahatlıyor. Ama gereksinimlerinin altına düştüğünde canlılığı yok oluyor. Susuzluktan ölebilir yada suyun çoğalması hayatı öldürebilir

                    Canlılık ve dolayısıyla insan ihtiyaçlarının gereksinimlerinin altına düştüğünde  ihtiyaçlarını gidermek için mücadele etmeye başlıyor. Canlılığını ayakta tutmaya çalışıyor. Doğada  canlıdan başka ona müdahale edecek bir güç yoktur. Doğa(madde) kendi içsel yasaları içinde enerjinin sakınımı kanununda olduğu gibi bir enerji bir başka enerjiye dönüşür. Enerji aynı bileşik kaplar gibi ısı enerjisi hareket enerjisine hareket havayı etkileyerek soğumaya  başlıyor buda ısıyla karşılaştığında kimyasal enerjilere dönüşerek birbirini takip eden dahası bir birinin  yerine geçen süreçler olarak belirmektedir. Isı enerjisi hareket enerjisine hareket ısı enerjisine dönüşürken her birisi maddenin kendi enerji formlarıdır.

Bu enerjilerin dönüşümü esnasında canlılık dengesini  ve biçimini koruma mücadelesinde yenik düştüğünde havaların ısınması sellerin oluşması bir kıtlığa bir baskınlara neden olurken bu canlılığı tehdit eden şey biz gazap (ceza) olarak görülmektedir. Aynı  zamanda  şeylerin paylaşımındaki mücadele birinden birinin yenik düşmesine dolayısıyla cezalanmasına ihtiyaçlarını giderememesine neden olacaktır.

                    Oysa cansız doğanın büyük bir sorunu yoktur. Ama canlılık ayakta kalma mücadelesi verir. Ceza önce doğanın kendi içinde vardır. Doğayı yönlendirdiği  kendine göre uyarladığında doğanın cezası (tanrının gazabı) daha az olacaktır.